Interview
Björk bij Jools Holland
Björk zal binnenkort te zien zijn in het Britse Later… with Jools Holland. De show waarin Björk te gast is zal op 2 data worden uitgezonden. De eerste is een korte samenvatting van +/- 30 minuten, deze wordt uitgezonden op 22 november. De complete show (+/- 1 uur) zal worden uitgezonden op 25 november.
Björk is niet de enige gast, ook zijn Red Hot Chili Peppers, de nieuwe groep van Noel Gallagher, Gillian Welch, Michael Kiwanuka en Spector te gast.
Twitter vragen van fans aan Björk
Björk heeft tijdens een interview enkele vragen van fans beantwoord!
Does new technology affect the way songs are written?
It allowed me to write and pop off baselines which are more like melodies, so that opened something wide open for me. It’s a really fine thing for me to break out of my old habits.
Are your songs less soulful as a result?
If you write a song with acoustic guitar, is there [automatically] soul in it? I’ve heard tons of guitar songs with no soul at all. If music created with electronics or a computer has no soul, it’s because nobody put it there. You can’t blame the tool.
Do you think apps have created a new way for art and music to be experienced?
I’ve done 20 years of music videos, which were attempts to visualise sound and music. But for me, this is even better, because it’s not like ‘Oh, I’m running down the street and then a bear comes,’ or whatever. With apps, you can actually go inside the song.
Over wat ze aan het doen is het afgelopen jaar..
ON WHAT SHE HAS BEEN UP TO THIS YEAR, AND NOT JINXING IT
What have you been up to this year?
“But it is what most of my year has been devoted to, and it will see the light of day next year or the year after”
I am working on a project that I started over a year ago and has grown a bit in the process. It’s gotten quite large in scope, actually, so nothing will probably come of it until next year or the year after. I am superstitious and would rather not talk about it—often, if I talk too much about a project before completing it, it implodes. So I’d rather not talk about it.
But it is what most of my year has been devoted to, and it will see the light of day next year or the year after. This is why I haven’t been talking to the media this year; I’ve learned a rhythm over the last twenty years. I enter an introspective mode when I am working, and then I switch to ‘extrovert’ when the music is released and needs to be promoted and toured. Actually, all this action over the last two weeks has left me scared that I am getting too extroverted in the middle of my introvert process, that I might not be able to enter it again.
-We can stop right now if you want.
Well, I won’t talk about my project, but I can talk about these projects I’ve guested on this year, since they are already completed. So it can’t jinx it.
ON WORKING WITH DIRTY PROJECTORS AND FEELING A CERTAIN RESONANCE WITH A GENERATION
-Let’s talk then. What are these projects?
The first one to appear is the one I made with Dirty Projectors. It’s an EP called ‘Mount Wittenberg Orca’ that’s being sold on-line [www.mountwittenbergorca.com] and all the proceeds are going to creating international marine protected areas, in cooperation with the National Geographic society.
“And he had been talking about how he was inspired by Medúlla. “
I had been talking to them before. The music website Stereogum organised a tribute to my album ‘Post’, where different musicians recorded covers of the album’s songs. And one of the participating bands was Dirty Projectors, and they wrote a really nice treatise on how my music had influenced them. Stereogum put David and I in touch, and we were e-mailing back and forth. Then they released ‘Rise Above’, the Black Flag record, and I fell in love with it. Especially what David was doing with the voices. And he had been talking about how he was inspired by Medúlla. We kept on e-mailing, sending each other notes and ideas and vocal processing software tips; it soon transpired that both of us were total vocal geeks.
Back in May of 2009, I performed a concert with them in New York. [Stereogum writer] Brandon Stosuy had suggested we do something together. They had just completed their record ‘Bitte Orca’ at that time, and I had just started my current project. And I told David: “You’ve just completed an album. That’s the best time for side projects. All the wheels are greased. Perhaps you should write it and I’ll just be one of your voices.” Then we recorded it a year later and now it is out.
Anyway. It happened. And it’s been great, the whole process. There was so much positive energy, and the collaboration was really fertile. Hats off to all of them! It could have been so complicated, me with my world and they with theirs. But it wasn’t, not at all.
I feel a certain resonance with their generation of Americans. For some reason I have more in common with them musically than my own generation. Some musicians have mentioned Medúlla to me, and there seems to be an upswing in acapella music, which I am really enjoying. When I was in England, singing was all but illegal in the circles I moved in, with the whole Warp scene and so on. Having vocals on your track was tantamount to selling out, or selling oneself short. Everything was instrumental. It’s funny to see how things turn around. Everything goes in circles. I really enjoy all these vocal harmonies in bands like Animal collective, Grizzly Bear and Battles.
“When I first started dividing my time between Reykjavík and New York back in the early 2000s, I could not at all relate to what was going on there. “
I think these are exciting times, and I am really thankful for getting to observe this generation making its way in music, and getting to interact with its members. When I first started dividing my time between Reykjavík and New York back in the early 2000s, I could not at all relate to what was going on there. I was all nostalgic, shopping music off Bleep.com and thinking about England. And it’s just so great, what’s happened since. The difference between New York in 2010 and 2000 is vast. I guess it’s just closer to my personal musical tastes. People like Antony [Hegarty, of Antony and the Johnsons] and Joanna Newsom and Dirty Projectors and Animal Collective. It’s all music that I’m really enjoying.
-And you are actively interacting with it now, in the form of your collaboration with Dirty Projectors
Yes. I feel this is very fertile and giving. The fact that David has talked about my music inspiring him and then I just walk into the studio and tell him back: “I am ready to be your instrument. I trust you, and I will obey.” There is a healthy rotation there. Trust. They were so creative in the studio, and the mood was just right. I have the feeling that they’ve only just begun making great records; that they have many to come.
-Why do you think you connect so well with this generation of Americans?
“I used to think it didn’t matter who was President, but now I know different. It matters.”
I have a homemade theory about this… The same year I moved to the US, Bush took over the White house and stayed there for eight years. I used to think it didn’t matter who was President, but now I know different. It matters. I can imagine a similar situation as punk was being born in the UK during the Thatcher era. I wasn’t that politically involved then, but now I observe that Bush taking over spurred a certain contingent of people to retreat to nature. There was so much anger in America, from people who didn’t support Bush and his policies, who didn’t feel at home in the mainstream. So much anger and a need for something new. I think it’s no coincidence that Britney Spears and pop stars like her reigned over the Bush year. They’re not exactly ‘organic’…
All the while, this underground was brewing, an underground of people who yearn for organic things, for connecting with nature. Eight years pass, and these people start gaining a following, moving up from the underground. People like Joanna Newsom and Animal Collective, which would have been written off as hippie remnants a decade earlier. People started thinking: there must be other ways.
Anyway, this is my homemade theory.
And I come from a country that is very nature connected. When I was at their age, Iceland didn’t have banksters or corporate Vikings, no one was planning to build five aluminium smelters. It was all very organic and in close connection to nature, maybe with similar emphases as this generation is now making. I am raised in that climate, so maybe that’s why I relate to them.
-Working on that EP was obviously a great experience, but how do you feel about the results? Do you like the album?
I need to listen to it. I last heard it while it was being mixed, and I haven’t heard it since. I need to download it… Things have just been so crazy with this Magma thing, but I really want to find a time to listen to it on a nice stereo, in a car or something. Listening in a car is always nice.
I am really happy with it, though, and proud of it. When we initially performed this project in the Housing Works we had only practiced it two times, it was very spontaneous and fun. When the girls started doing their thing, with their voices, I jumped and had to be careful not to scream with excitement. It was like a new World Record in acapella. I was really in awe, and honoured to get to be a sort of vocal ‘old aunt’ that was invited to the acapella party, so to speak.
ON WORKING WITH ÓLÖF ARNALDS AND NOT BECOMING A BURDEN
-You’re appearing as a guest on albums by Antony and Ólöf Arnalds. You haven’t really collaborated with many artists like this—outside of your own albums anyway—in past years. Is there a reason why it’s happening now all of the sudden?
“Maybe a new period in my life has begun?”
Actually, these three projects that I’m appearing on in 2010—Dirty Projectors, Ólöf Arnalds and Antony—they aren’t connected at all. But I was wondering about it. Maybe it’s because I’m older now and, as the oldest of three brothers and three sisters, it is natural for me to assume the role of the oldest sibling. Maybe a new period in my life has begun? I used to always be the youngest, like in the Sugarcubes, but maybe I am more comfortable with being the oldest. I always tell the boys of Sigur Rós that I am their old, proud aunt, so it is a role that maybe comes naturally to me.
With Ólöf, I really get energized from hanging around with her. She has heaps of creativity surrounding her, and the energy is infectious, like what happens between her and Davíð Þór [Jónsson, stellar Icelandic musician]. It’s exciting. For that project, I really didn’t mean to butt in like that, but she played me a song and as soon as I heard it, a vocal to go with it popped in my head. I didn’t tell her about it, I thought it was a really tacky thing to do, but when I heard the track for a second time the vocal part jumped out again.
So I told her. I said: “I have this vocal part in my head, and if you want to record it, I’ll be happy to sing it. I’ll totally understand if you decide to not use it in the final mixes, and I won’t get upset.”
I felt I needed to make that clear. It can sometimes be a burden for a young musician, having some old-timer singing all over their record.
-Were you really afraid of becoming a burden to her?
Yeah, I was laughing about it with Ólöf the other day. Saying that it’s as if she’s a beautiful little bird sitting on a branch, singing its youthful melody, when all of the sudden this big peacock sits on the branch next to her and breaks the tree. Ólöf and I are friends and equals, but as interpreted by some American blog that doesn’t know anything, my singing on her record might become a burden. But it all worked out, though, and she decided to use my vocals in the end. Hopefully I didn’t break her tree.
-Tell us about working with Ólöf. What do you think of her music?
I think she’s an original, she has her own style. I really like her songwriting style, and she is also a brilliant lyricist—I don’t think she gets enough credit for that. I also think her songs will be sung later on, like Megas’s songs.
And her best is definitely yet to come, even though the forthcoming record is great. She still has a lot of growth in her. She has already grown a whole lot and matured since I started following her, I think it is exciting to witness…
ON WORKING WITH ANTONY AND STREAMING ENERGY BACK
“When I was making Volta, I rented a studio in Jamaica for a month and invited him for a visit”
Then the Antony thing came up a bit differently. When I was making Volta, I rented a studio in Jamaica for a month and invited him for a visit, and to sing with me on ‘Dull Flame Of Desire’. We spent a few days singing together, and during that time he wrote a piano song that I sang over in gibberish Icelandic, you know, that hazy undefined scratch vocal you make when you’re coming up with a melody
-What, you mean Hopelandic?
Well, it sounds really new age-y [laughs], but when I’m writing a melody I’ll generally just start off with sounds and empty vowels. Then I write a lyric and sing that. I’ve always respected Jónsi for daring to leave it at that first stage. But anyway, I was improvising over his piano track, coming up with a melody. After I went to bed, Antony stayed up all night, recording vocals and harmonising all my gibberish with these lush four part harmonies, effectively making a choir out of it. When I woke up in the morning, he told me he wanted to play me something. I was really honoured when I heard his work. And the track is great. It’s him singing in Icelandic, even if he has no idea what he’s singing about.
Afterwards, we didn’t really know what to do with the track. It was completely different from the rest of his album, a tiny accident. In the end, I told him: “This is your song, you do with it as you please.”
It’s been a while since we recorded it. It was during Easter of 2006. So this is a four-year-old song. I am very happy that he finally used it, I was always very thankful that he made the trip to Jamaica to make a song with me, and it is beautiful that we can stream the energy back and he can use something from the sessions. It is all very healthy.
ON MOOMIN
-I understand you’ve also recorded a track for the upcoming Moomin feature film?
Yes. That was very joyous. They contacted me and asked me to write music for the film. After seeing a screening copy, I agreed to write the title track, and I asked Sjón to write the lyrics. The film looks great, and I feel it is much truer to the Moomin spirit than some of these Moomin things I’ve seen, which often stray from the original stories, have all these pastel colours and depict the Moomins as being all cute. This is a full length movie, about the comet, and it isn’t at all cute. It’s real, like the Moomins.
I felt that writing the track was a great opportunity to support [Moomin author] Tove Jansson. I’ve read many of her books—she wrote a lot beyond the Moomin series—and is now finally receiving due credit as a writer, not just of children’s novels. She has this great philosophy, and the way she lived her life on a small island is also inspiring. All her characters are different, everyone gets to be as they are and they all live in harmony. I agree with a lot of her messages, and really empathise with Tove.
So you’re big on the Moomins?
Yes! Yes! That’s just the way it is.
ON SOMETHING THAT HAS FOLLOWED HUMANITY SINCE WE WERE APES
One last question. I mentioned earlier that whenever we print something about you in the paper we get a huge response from people from all over the world—your fans. There seem to be a lot of people looking up to you, looking to you for guidance, even. That given, it is reassuring that you are trying to use your influence in a positive manner and raising attention to important issues, but… it also must be weird for you…
It comes with the job. I don’t know why. Singers that wrote their songs a hundred years ago maybe didn’t face the same reaction. Then again maybe they did. Religion is at a strange place right now, and not what it was a century ago.
“I sing about an emotion that I know everyone experiences, over something specific, i keep those emotions to myself”
I think most of it doesn’t have anything to do with me as a person. It’s just a certain need in society. Also, when you step on the stage, a certain shamanism is put in motion, something that has followed humanity since we were apes, or even longer. On the stage you are not yourself, you are a representative, a symbol, it is symbolic and it raises you to a frequency level.
And you realise this once you’ve been doing it for a while, it’s not that I’m so great, the concert is not about me. I am not focusing on my blemishes and shape or who I am, exaggerating my particularities. I rather try and tap in on how everyone is feeling; I rather enter the stage and sing about an emotion that I know everyone experiences, over something specific, like I hate this thing or the other. I keep those emotions to myself.
Voltaic, stemproblemen & IJsland
Een grappig begin van het interview:
Mathias: Hallo?
Björk: Hoi!
Mathias: Hoe gaat het met je?
Björk: Goed. Wie gaat beginnen?
Mathias: Wil jij beginnen? We hebben een aantal vragen opgeschreven.
Björk: Ik heb er ook een aantal opgeschreven!
Mathias: Dames eerst of jongens eerst?
Björk: jongens!
Michaël: Yeah, maar wie van ons?
Björk en Mathias hebben het eerst even kort over hun eerdere samenwerkingen en dat ze het nu wel eens leuk vinden om met elkaar over het werk te praten, Björk zegt wel ‘Ik wordt soms wel een beetje verlegen als mensen veel willen analyseren’
Björk wil graag weten van Mathias en Michaël of ze ooit een eigen huis willen laten bouwen, en als ze die laten bouwen uit welk materiaal? En of ze het willen schilderen, of het moet bestaan uit hout, beton of juist glas.
Beide antwoorden eigenlijk dat ze het niet echt willen, de een vind het wel fijn dat het huis er al is. De ander voegt toe dat als je zoiets zelf laat maken dan moet je wel veel vragen oplossen en keuzes maken.
Björk wil nog even door kletsen over huizen (ze heeft onlangs door Guatemala gereist, en daar zijn huizen die relatief makkelijk te maken zijn) maar Mathias onderbreekt haar lachend dat ze hem zit af te leiden van de vragen die hij eigenlijk wil stellen.
Hij vraagt haar waar ze eigenlijk vandaan komt en waar ze nou eigenlijk leeft. Iedere keer als hij haar belt is ze weer ergens anders of opweg ergens heen. Björk antwoordt dat ze denk dat ze gelukkig is, omdat ze uit IJsland komt. De mensen uit IJsland hebben een speciale relatie ermee, ze zijn er heel erg trots op. IJsland heeft geen dingen om zich voor te schamen zoals de tweede wereld oorlog waar ze gemeen waren naar andere mensen toe. We hebben niet eens een leger! Het is een soort ‘goede wereld’ en onschuldige plek. Ik heb een hele goede gelukkige relatie met IJsland, dus het is voor mij geen probleem om overal heen te reizen, ik weet dat ik altijd weer terug kan komen in IJsland.
Mathias vraagt haar dan over haar nummer ‘Declare independence’, je bent niet echt een protest zangers maar je zingt daarin ‘Raise you flag’, zou je wat meer willen bemoeien met de politiek? Björk antwoord daarop met een resoluut: ‘Nee, ik denk het niet’.
Björk vertelt daarna over haar laatste album, Volta. Het album ging voornamelijk om de emotie om gerechtigheid te krijgen. Het is ook een heel sterk plaatje, een persoon met een vlag ‘declaring independence’. Maar ik ben totaal niet geintresseert in politiek. Ik ben mijn intresse meteen kwijt wanneer een emotie veranderd in een politieke beweging.
Björk wil dan graag weten hoe hun relatie is met ‘buiten’ of wel de natuur. Ze heeft de afgelopen tijd veel buiten gewerkt in Guatemala, waar ze erg van heeft genoten. Ik was benieuwd, Als je het volledig zelf kunt kiezen: Waar zou je werken? Hoeveel uur zou je buiten willen door brengen? En daarna wilde ik eigenlijk vragen of je een computer scherm kunt ontwikkelen die buiten nog goed te zien is? Het is ontzettend lastig om op je laptop scherm te kijken wanneer je buiten bent, je ziet er niet veel op.
Mathias antwoordt dat je nog altijd buiten kunt werken met een computer. Voor mij kwam de revolutie toen ik met de electrische guitaar graag buiten wilde spelen. Nu met een portable computer heb ik ineens een verplaatsbare workshop.
Björk vraagt hem of hij echt geen moeite heeft met het scherm te zien buiten inde zon? Er moet een manier zijn waarop het scherm buiten wel goed te bekijken is. Het is allemaal ontworpen voor binnenmensen. Ik denk dat het erg facistisch is.
Björk vraagt hen dan nogmaals, hoeveel uur per dag ze buiten zouden willen werken als het mogelijk was. Mathias antwoord dat hij de hele dag wel buiten zou kunnen werken.
Michaël zou juist niet buiten willen werken, hij heeft het liefste een bepaalde ruimte, zijn bureau en computer. Dan kan hij zijn hoofd er beter bij houden, buiten zou hij te snel afgeleid zijn. Mathias vind het buiten werken leuk omdat je zweet terwijl je stil zit, en vraagt of Björk dat gevoel kent. Björk lacht en zegt ‘Yeah’. Mathias gaat verder, Omdat je de zon hebt, maar je beweegt niet – je denkt, en je werkt hard. Dus ik vind dat een leuk idee, zweten maar stil staan. Björk geeft aan, Het is nu weer jou beurt.
Mathias wil graag weten wat zij van de foto’s vind die gemaakt zijn voor het interview.
Björk geeft aan dat ze het maken ervan erg leuk vond. Om in de handen te zijn van mensen die zij vertrouwd. Op een bepaalde manier is het meer een spelletje voor me, omdat ik niet verantwoordelijk ben. Dan voel ik me meer een kind, en heb dan meer ruimte om te ‘spelen’. Toen je kwam met het idee om een cover te maken was ik enorm enthousiast en was blij dat ik niet weer 2 a 3 jaar voor je moet vertalen om te zorgen dat de cover van een album bij de muziek past. Ik zie zovaak albums waarbij de cover en de muziek totaal geen relatie met elkaar hebben. Daarom wanneer ik jullie zie praat ik meestel uren en uren over de muziek. Soms is het verschrikkelijk abstract en is het erg moeilijk om uit te leggen. Het is ook een intuitief proces. Ik blijf gewoon uitleggen en praten tot dat ik zie dat je intuitief begrijpt was ik bedoelt. Daarna gaan jullie je werk doen. Dat is een hoop verantwoordelijkheid voor mij, het voelt een beetje alsof ik mijn kind in goed handen achterlaat. Maar wanneer ik een fotoshoot doe zoals voor dit magazine en jij met de ideeen komt is het heel bevrijdend voor mij. Ik hoef danniemand kindje te bescherm, ik kan gewoon komen ‘spelen’ weetje.
Michaël legt uit dat wanneer ze een cover voor een album maken dat ze een soort karakter maken die in de wereld van het album past. In dit geval is er geen album, maar er is wel een karakter die een nog onverteld verhaal verteld. Zie je dit karakter als een portret van jou, of is het iemand die los van je staat? Of is het een soort vriend die gelijk aan je staat? Of is het meer als een comedy?
Björk lacht en antwoord, Dat is een goede vraag. Ik denk niet dat ik het ben. Het is een kant van mij die ik vergroot. Ik bekijk het meer als een emotionele plek. Je hebt 1.000 kleuren van emoties,en elk album is een kleur. Dus ik kan het niet zijn, want het is slechts één kleur. En die kleur is in iedereen. Klinkt dat nog een beetje loogisch?
Ik denk ook dat het leuk is om spelletjes te spelen. Sommige mensen vragen me dingen als ‘Oh je kijkt erg theatraal in je foto’s. Zie je er zo uit wanneer je over straat loopt?’ Natuurlijk niet, het zijn zulke domme vragen! Alsof theatraal kijken een misdaad is. Ik denk het niet. Ik denk dat mensen dit altijdnodig hebben. In rituelen al jaren lang hebben Shamannen kostuums aan en hebben ze ‘out-of-body-experiences’.
Björk stelt nog wat vragen en ze kletsen nog wat verder. Later vraagt Mathias nog aan Björk. Hij vraagt haar naar het onlangs uitgebrachte Voltaic, dit album is het eerste echte live album. Je hebt eerder wel compilaties van live optrendens gemaakt maar deze is anders he?
Ze legt uit dat ze de andere boxen allemaal gemaakt heeft in tijden dat ze zwanger was en borstvoeding aan het geven was. Ze heeft de hormonen gebruikt om eens door 10-15 jaar live muziek heen te gaan die ze zich niet meer kon herinneren. Ze heeft daaruit haar meest favoriete versie’s van haar liedjes bij elkaar gezocht. Met Voltaic zijn het allemaal recente opnamen natuurlijk van de laatste paar jaren, dus het is nog een stuk verser. We namen de liedjes op in een soort radio-kamer, vlak voor de tour en wanneer we repetities hadden en toen de tour bijna afgelopen was hebben we in Parijs nog weer nummer opgenomen. De tour heeft totaal 18 maanden geduurt dus er zat veel tijd tussen de verschillende opnames. De opname in de kerk in IJsland was redelijk spontaan, we waren daarheen gegaan omdat de opnames in Parijs niet echt de meer rustige en kalmere nummers konden doen. Ik wilde het graag opnemen in een andere omgeving. Voltaic is dus eigenlijk een radioconcert, live concert en het is een optreden in een rustige omgeving met een koor.
Matthias vraagt, Dus dit live album is eigenlijk een documentaire over je verschillende kanten van je stem.
Björk beaamt dit. Ik denk het wel, ik heb tijdens de tour wel wat stem problemen gehad. Het gaat wel over de hele tour, vanaf waar ik nog geen probleem had met mijn stem, tot in Parijs waar ik veel problemen had met mijn stem. Nu heb ik allemaal nieuwe dingen en technieken geleerd en manieren om mijn stem te laten rusten. Ik ben ook langs allemaal specialisten en doktoren geweest, en ik ben terug! Mijn stem is, qua gezondheid, beter dan een lange tijd – een jaar of 10. Mijn stem is door velen pieken en dalen geweest. Het was erg heftig toen mijn stem in Parijs bijvoorbeeld allemaal rare dingen deed, ik wist niet echt wat er nou gebeurde.
Mathias wil nog graag weten of Björk het leuk vind als andere mensen haar nummers zouden zingen, want ze heeft natuurlijk een hele aparte, veel emoties losmakende, stem.
Ze hoopt dat mensen dat graag doen. Ze zou zich erg vereerd voelen als er mensen geintresseerd zijn om dat te doen. Er zijn genoeg mensen die ze erg mooi/goed vind zingen. Er is ooit eens een album gemaakt door ‘Stereogum’ waar verschillende bandjes covers speelde van mijn Post. Ik voelde me enorm vereerd toenik het hoorde, ik bedoel sommige mensen vinden mijn stem gewoon weg verschrikkelijk! Maar er zijn genoeg zangers/zangeressen die het zelfde zijn als ik, veel karakter, wanneer zij een liedje van mij zouden zingen maken ze hem zo eigen. Maar dat is iets wat je niet kan vragen, het is een van de dingen in het leven waar je geen macht op hebt, als iemand naar je toe komt om een cover van jou nummer te maken, is dat een gift. Je kunt je dan alleen maar trots voelen en blij zijn dat iemand jou werk zo leuk vond dat ze er graag een eigen versie van willen maken!
Interview in Dazed in okt 2007
Deze kwam in vannochtend tegen, en interview + een photoshoot met Björk voor het blad dazed. Wilde deze jullie niet onthouden uiteraard!
(je moet even op de plaatjes klikken om het te kunnen lezen!)
Björk over Náttúra
Een kort interview over het nummer Náttúra, een nummer opgenomen met Thom Yorke van Radiohead. Ze schreef ‘Náttúra’ uit protest tegen de industrialisering in IJsland.
Zomerstop… Interview
Björk houd nu al een beetje een zomerstop. Ze zal alleen nog het concert wat gecanceld is in Sheffield opnieuw doen, en dan is het eerst volgende concert pas in Juli.
Voor in de tussentijd, een interview. Dit is een interview in de tijd dat Medullá net uit kwam. Ze heeft het hier ook nog even over ‘de zwanen jurk’ en dat ze zelf eieren daaronder had die ze op de rode loper legde. Voor de rest worden er volop grapjes gemaakt over IJsland. Ze zit daar duidelijk goed in haar vel want ze lacht erg veel in dit interview.
Haar huis..
Een kijkje in haar huis, maar dan wel heel wat jaar geleden.. Toch leuk als je het nog niet gezien hebt 
Religie, geloof en platenmaatschappij
The Independent, 11 april 2008. Op de vooravond van haar UK tour, en fris van het onderste boven gooien van China (Tibet..), vertel Björk aan James Mcnair waarom ze het nog steeds leuk vind in de problemen te zitten, en dat ze op een boot leeft.
Toen ik onderweg was om Björk te ontmoeten in Lower Manhattan, werd mijn taxi opgehouden door ongeveer 1000 demonstranten die proberen door de Lafayette street te komen. Een vrouw met een luide stem begon te roepen ‘Free Tibet now!’ en de marchers droegen de provincievlaggen, Het was voor mij een reminder dat ik haar moest vragen naar de gig in Shanghai. “Ik denk dat het meer zei over China’s gevoeligheid dan over mijn rebelsheid. Toen ik het in Denemarken had over Groenland en de Faroe eilanden was er niemand die daar over viel. In Shanghai wilde ik een emotie laten zien waar iedereen zich in kan herkennen. Ik heb eigenlijk medelijden met China. De Olympische spelen komen daar, en hoe zullen zij omgaan met de protesten daar?”
Waren de berichten over wat er gebeurt was in Shanghai juist? “Sommige kranten schreven dat ik schreeuwde ‘Tibet! Tibet’ maar als je naar het filmpje op YouTube kijkt zie je dat ik het allemaal zei, en niet schreeuwde. Er was totaal geen reactie van het publiek op dat moment. Het was pas na het optreden dat mensen er over gingen klagen. Ik denk dat het de Chinese overheid was die op tienerwebsites dingen posten. Ze probeerde kinderlijk te tikken, dingen zoals ‘Ze is niet cool!’ of zoiets – Ik bedoel hoe zielig is dat?”
Björk zit voor me wat chocolade te eten. Ze draagt een paarse tweedehands zijden jurk, daaronder knalrode schoenen en daarbij een ketting van een gerecyclede kogel. Ze heeft nu een maand pauze van de Volta tour, die halverwege april verder gaat in de UK. Ze is hier naar toe gekomen om mij te ontmoeten vanaf haar huis aan de andere kant van de Hudson. Het house behoorde ooit toe aan Noël Coward, en Björk deelt het nu met Matthew Barney, haar 21 jarige zoon Sindri, en haar en Matthew’s dochter Isadora, die nu 5 jaar oud is.
“Het is een geweldige tijd voor me nu. Ik voel mijn onderbewustzijn werken op 5000 kilometer per uur om al deze nieuwe dingen te verwerken” Björk straalt veel energie uit en ziet er erg jong uit voor een vrouw van 42, het kinderlijke enthousiastme wat ze altijd heeft gehad, is er nog steeds. Haar donker zwarte haar veroorzaakt een onberispelijke tint. Het vliegen door de tijd zones is bij bijna iedereen af te lezen op het gezicht, maar niet, zo lijkt het, bij Björk Gudmundsdóttir.
Het is niet dat ze zo weinig reist trouwens. Een jaar om het te maken, een set in de Himalayas, Wanderlust’s video is magisch, een typisch innovative animatie, waarin we Björk op de rug van een Yak horen zingen “I am leaving this harbour/ Giving urban farewell”. Hoe onrealistisch het mag zijn, het lijkt ook een beetje op de lifestyle dat zij en Matthew af en toe hebben sinds zij hun motorboat hebben gekocht. “Ja reizen – Ik zou er een boek over kunnen schrijven”, zegt ze met een glimlach, “Als Vespertine en Medulla het gezinsleven romantiseerde, is Volta meer een verering van het reisleven. Het is ongeveer 1,5 jaar sinds we de boat hebben, en we zijn al naar Malte, Tunesie en Gibraltar geweest. Oh en we zijn ook naar Mexico en Guatemala gevaren!”
Loading ...