Lipster: Deel 1 van het Interview
The Lipster, 7 april 2008. Met Volta werd het tijd om het idee van vrouw zijn om te zetten naar werkelijkheid
Toen ik begon met het maken van Volta, wilde ik een album maken dat ging over mensen die de wortels van alles in de wereld zocht. Voor mij betekende dat de wortels van het vrouw zijn.
Het is grappig maar het was de eerste keer dat ik echt vrouw wilde zijn. Niet zoals toen ik een vrouw begon te worden toen ik 13, 14 jaar was, maar over het echte vrouw zijn.
Toen ik een tiener was, wilde ik niet in het hokje van jongen/meisje gestopt worden. Ik probeerde erbuiten te stappen, ik deed dat door creatief te zijn. Maar soms moet je niet zo goddelijk maar juist menselijk zijn. Als een ontsiert mens accepteren dat je alles deeltjes moet aanspreken die jou jou maken. Volta was er voor me toen ik in dat ontsierde menselijk ding liep: waar ik verkeerd durfte te zijn. Het zeggen, ja! Ja! Zo voel ik me!
Vespertine en Medulla zijn gemaakt in de perfecte tijd, ik was net verliefd op een nieuw persoon, ik kreeg een dochtertjes, ik was thuis aan het werken en daarna voeden, daarna werken, daarna voeden. Ik was gelukkig. Maar je kunt dat niet blijven doen. Dus na die albums wilde ik echt een album maken wat opwindend was voor mijzelf. Dat is eigenlijk hetzelfde als dat je niet 20 jaar lang elke avond naar het zelfde restaurant gaat. Het is leuk om nieuwe te proberen, het houd je fris en alert.
Maar dit album heeft veel te maken met het krijgen van een kleine meid. Ik bekeek de wereld door haar ogen, haar mijzelf vragen horen stellen, zoekende naar antwoorden. Om het anders is om een kleine meid op te voeden dan een jongen. En de tijd tussen het krijgen van Sindra (haar nu 21 jarige jongen) en haar dochter….in die tijd zijn dingen een beetje achteruit gegeven voor vrouwen, ik wilde juist dát aanspreken.
Een vrouw zijn in de Bush jaren herrinert me aan de Reagan jaren. In de jaren negentig ging ik uit eten met vrienden, en soms discussiërden we over hoe dingen beter werden voor vrouwen. Maar in de laatste 10 jaar zat het een beetje vast. Ik denk dat het allemaal met de Bush jaren te maken heeft. Er is het gevoel van rennende mannen, die macho moeten zijn – de behoefte om zichzelf te vullen met energie. Het herinnert me aan een vrouw in de Reagan jaren, en hoe het was. Toen was het allemaal over Amerikaanse vrouwen. Hoe zij de meeste populaire werden, cultureel gezien. Weetje, het is geen toeval dat ‘Material Girl’ toen geschreven is, toch? Madonna had een grote mond, en ze werd iets anders, maar je kan de 8 jaren Bush nu voelen. Maar, gelukkig, zijn dingen nu aan het veranderen. Mensen geven overal veel meer om, en bekritiseren de slechte dingen met een stem die veel luider is.
Je moet vooruit denken.
Mijn algemene filisofie is niet om alles te confronteren aangezien je dan vast komt te zitten in ruzie’s. Weetje, ik denk er wat meer Taoistisch over. Maar je kunt ook gewoon lui zijn, en als je dat een lange tijd doet, ga je in de achterste stoelen zitten. Volta was een uitzondering. Ik moest tegen mij zelf zeggen; Negeer het niet, ga er voor. Als ik kon kiezen in wat voor proporties ik er voor ging zou ik voor de 5 a 10% gaan. Niet omdat ik een lafaard ben, maar omdat ik niet denk dat dat de manier is om het te doen. Ik denk dat je positieve dingen of nieuwe dingen moet doen, en vooral vooruit denken. We weten allemaal hoe fout dingen waren, toch? Dus waarom zouden we dan weer vast lopen?
Voor mij gaat het allemaal om de tijd nemen om dingen vooruit te brengen.
Het orginele, onvertaalde interview is hier te vinden.
Loading ...