Interview
Interview in Dazed in okt 2007
Deze kwam in vannochtend tegen, en interview + een photoshoot met Björk voor het blad dazed. Wilde deze jullie niet onthouden uiteraard!
(je moet even op de plaatjes klikken om het te kunnen lezen!)
Björk week op the Lipster
Op the Lipster is het Björk week, in deze week zullen steeds meer stukjes van hun exclusieve interview met Björk daar verschijnen.
In oktober vorig jaar, toen the Lipster nog in de kinderschoenen stond, emailde zij naar Björk, ze droomden ervan om Björk te interviewen. Ze dachten dat het een droom zou blijven, want waarom zou een popster tijd spenderen aan hun nieuwe internet project?
In februari na het uitwisselen van emails over de filosofie van hun nieuwe project kwam er dan een antwoord. Björk vond het een leuk project, en wilde zelfs 90 minuten interview aan hun geven in New York. Een droom werd werkelijkheid. Björk geloofde in hun project “The Lipster” en zij kregen een exclusief interview met haar.
Op 10 maart, in Manhattan was het zo ver. Zij kregen een wereld premiere daardoor, zij gaf daar hij eerste publieke statement over ‘Tibet’. En deze week gaan ze delen van het exclusieve interview online zetten!
Waar het over gaat? Wat ze denkt over de mode en films, haar liefde voor wereld muziek, hoe moederschap uitwerkte op haar feministische kant, en nog veel meer 
Gauw lezen dus op the Lipster!
Björk over Londen
Een heel oud interview van Björk, in de tijd van Debut.
Ik verhuisde naar londen, om een nieuw album te maken het was tijd voor mij om liedjes over mijzelf te schrijven. Ik was 27. Ik dacht okey, je bent een watje als je geen nieuwe dingen probeert. Het was een erg moeilijke beslissing om te verhuizen, voornamelijk om mijn zoon. Ik ben een echt familiemens.
Toen ik naar Londen kwam was ik erg om me heen aan het kijken, en ik was heel zeker dat ik een album zou maken wat nog nooit gemaakt was. Dus de mensen & de omgeving waar ik het meest toe aangetrokken was, waren mensen die net zoals ik heel weinig wisten over wat er zou gebeuren. Geen mensen die alles al voor elkaar hadden, mensen die nog het ‘onbekende’ moesten betreden, mensen die iets gingen ontdekken wat nog nooit ontdekt was.
Londen is mooi omdat het een beetje lijkt op een ‘brewing pot’, allemaal mensen die van heel de wereld komen, die op diezelfde missie zijn als ik. Als ik niet regelmatig met ze spreek en ik ze niet vaak zie spelen word ik gek.
Ik moest weten dat ik niet de enige was. Ik had niet geplanned welke mensen uiteindelijk bij mij in de band zouden komen. Het waren veel verschillende nationaliteiten: één uit Iran, één uit India, één uit Turkeije, één van Cyprus & één van Barbedos. Het was een beetje ‘Immigranten United’.
Voor mij is het hele Brit pop ding zoals het Oasisding en die gitaarbandjes angst van de Britten om ‘het Britse’ kwijt te raken. Het gevoel dat de immigranten het zouden over nemen van de Britten.
Engels mensen zoals in de Britpop-scene herhalen zichzelf continue om de Victoriaanse vlag hoog te houden, maar het is gewoon dood, en het lijkt er niet op dat het vruchtbare dingen voortbrengt.
Hier het betreffende filmpje:
Loading ...